El Quijote de Pahissa y Seriñá 1887

El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha / por Miguel de Cervantes Saavedra ; ilustraciones de J. Pahissa y A. Seriña. - Barcelona : Centro editorial artístico de Miguel Segui, [1887]. - 2 v. (629, 695 p., [25] c. di tav.) : ill. ; 28 cm

Ilustraciones: Un retrato de Cervantes realizado en color por A. Serina a partir del diseño original de Luis de Madrazo; Comenzando y terminando los capitulos aparecen unas viñetas  diseñadas por Jaume Pahissa .La mayoría de las ilustraciones están basadas en las realizadas por  Ricardo Balaca Canseco y José Luis Pellicer para la edicion de: Montaner y Simón, 1880-83, Aunque  no son copias su configuración y  estilo de personajes recuerdan a esa edicion. Algunas ilustraciones también se basan en las realizadas por Doré para la edición de Hachette, 1863. 

"Los dibujos de los grabados intercalados firmados por Pahissa están más hechos y artísticamente con más propiedad que las láminas en color de Seriná" (Río y Rico). Algunos ejemplos incluyen la firma "F. FTO.", Refiriéndose a los fotógrafos a cargo de la reproducción de los dibujos originales.
Descripción: Texto de la edición 1608 de Madrid. "Es una buena edición, hermosamente impresa" (Río y Rico).

FUN cuestion irlandesa en 1881

Viñetas publicadas por THE FUN en 1881. A primeira fai referencia ao apoio que Estados Unidos realizaba aos nacionalistas irlandeses e a segunda facer referncia á BILL LAND, lei promulgada no Reino Unido que pretencia mitigar a situación dos irlandeses agobiados polos retistas ingleses

Fun era unha revista Victoriana semanal, primeiro publicada o 21 de setembro de 1861. A revista foi fundada polo actor e o dramaturgo a H. J. Byron en competencia con revista de Punch, A diario publicou o versos satíricos e parodias, así como a crítica política e literaria, deportes e a información de viaxes. Estes a miúdo eran ilustrados ou acompañados por historietas tópicas (a miúdo dunha natureza política. A mascota de Punch, Sr. Punch e o seu can Toby eran parodiados polo bufón da Fun, o Sr. Fun, e o seu gato. a revista foi destinada aos lectores ben cultos interesados na política, a literatura, e o teatro. 

Os 5 ordes da perrucas -- Willian Hogarth

OS CINCO ORDES DAS PERRUCAS

Nas "cinco ordes de PERRUCAS  e como o foron concibidos na Coroación, e a súa concepción arquitectonica".  William Hogarth satiriza tanto a moda como o academicismo. É unha caricatura das ideas do século XVIII, de que se poderían construír as leis da composición e modelos de beleza a partir da medición da antiga estatuas e columnas, O autor aplica este modelo ridiculizando ás perrucas, con estilos da época. William Hogarth divide os peiteados en cinco categorías que parodian as cinco ordes de arquitectura de Palladio normas, o dórico, xónico, corintio, composto e toscano. O equivalente de Hogarth son modas Episcopal (o clero), Antigo Peerian ou Aldermanic (oficiais da cidade e os compañeiros), Lexonic (avogados), ou compostos naturais e metade 'Queerinthian ». A última categoría derívase de "Corinto" e representa a máis ornamentada e afectada Para cada unha destas ordes de Hogarth produce liñas de medición e, á esquerda, unha "Escala" que mostra as unidades de "Medida de Atenas". Cada perruca divídese en partes arquitectónicas de acordo cos dun capitel, que van dende a letra A á letra I. O último absurdo destas regras de clasificación se atopa no terceiro fila da extrema dereita, onde unha perruca é trazada de acordo aos canones e asume a aparencia dunha pel de ovella. Unha sexta orde completa na parte inferior este marabilloso gravado. Á esquerda Hogarth retrata o rostro da Raíña Charlotte. Un grupo diversas mulleres coroadas fan réplica dos seus homólogos masculinos mostrando o suas  perrucas. Á primeira vista, a elaboración de peiteados retratado nas "cinco ordes da perruca" pode parecer un pouco esaxerado. A coroación de George III e a Raíña Charlotte tivo lugar unhas tres semanas antes de Hogarth realizase este traballo. Horace Walpole asistio ás cerimonias e escribiu: "Algúns dos convidados vestíanse a noite anterior e durmían en sillón, e afin de manter a compostura dos peiteados. Este orixinal gravado é deseñado e gravado por William Hogarth e publicado por  John Trusler, en 1788

Gustave Dore Os publicos de Paris

Les differnts publics de Paris

1854  Gustave Dore.    Colección de 20 litografias

Colección de litografias satiricas sobre a sociedade francesa. Móstrannos un reflexo da sociedade da época a traves de de os auditorios dos seus teatros, bibliotecas, parques, xulgados etc? A ilustración correspóndese co publico da biblioteca.
Realizáronse 2 series. Unha delas en cor. 

Gustave Doré Publicou a súa primeira ilustración aos 15 anos. Realizou un libro con ilustracións de París, se encárgolle traballos sobre Fran

çois Rabelais, Honoré de Balzac e Dante Alighieri. Á idade moi temperá cobraba por folio máis que Honoré Daumier.

En 1853 pedíronlle ilustrar traballos de Lord Byron, ao termino destes solicitáronlle traballos para escritores de fala inglesa, incluso unha nova versión da Biblia, así como a famosa obra de Edgar Allan Poe, El cuervo.
En 1862 viaxou por España co Barón Duvillier, de tal modo que ao ano seguinte publicaron ambos ao alimón unha serie de crónicas sobre Valencia, Galicia, etc que se incluíu na colección "Lle Tour du Monde". Residiu por uns meses en Barcelona.
A Biblia (ilustrada en 1865) foi un gran éxito para o artista, de xeito que en 1867 tivo que facer unha gran exposición das súas obras en Londres, esta celebración permitiulle fundar a Doré Gallery en New Bond Street.

PARA SABER MAS   LIFE AND WORKS OF GUSTAVE DORE

EL ASEDIO DE MAFEKING

Publicado en 1900 por el ILLUSTRATED LONDON NEWS, en un especial sobre la Guerra de los Boers y realizado por un medio por un método llamado indian proof  

En la ilustración podemos ver una trinchera durante el asedio de la ciudad Sudafricana de Mafeking, el artista da entender lo desesperado de la situación al utilizar barriles y colchones como barricadas. Lo variado de los uniforme indica los variado de sitiadores, y que aunque el 50% de los defensores eran nativos, no se ha considerado oportuno hacerlos aparecer en la ilustración. El ignorar la presencia de nativos puede darnos la pauta de la consideración que se les tenía.

 

Para saber más http://es.wikipedia.org/wiki/Sitio_de_Mafeking

A COMUNA DE PARIS

Moniteur Universal

Novembro de 1870

Nestes tempos de crisis podemos botar unha ollada a este posto de un mercado de Paris . O ilustrador  nos presenta unha sociedade que actua con normalidade a la compra.

O feito de que a hambre sexa  un efecto do asedio de Paris durante a época da Comuna, non parece ter importancia e o comer cans, gatos eratos e solo unha excentricidade

Moniteur Universal

Abril 1874

Podemos ver na ilustración como algunhas persoas prenden fogo a un edificio, en segundo termo un soldados de aspecto patibulario desaloxan aun ancian e uns neniños da sua casa sen dubida para 

ponerlle fogo. Si obsevamos as caras do incendiarios vemos uns rostros cheos de pervesiós que merecerian que lles pasase o peor. Cando reflexionamos un pouco sobor da ilustración vemos que o edificio desaloxado e en realidade unha taberna (no letreiro superior 

pon Vins ),. Que a incendiaria fora unha alcohólica , pode estar 

dentro do posible, mais que utilice o viño como combustible, e algo absurdo.

Logo cal e a razón desta viñeta, simplemente a xustificacion das execuciones que levaron a morte a mais de 20.000 persoas nas represios posteriores a finalizacion da Comuna

PARA SABER MAIS http://es.wikipedia.org/wiki/Comuna_de_París